| تبليغات | X |
....
دایی جان بنویس : همسر دوم پادشاه زن مغروری بود ....
- دایــ ...... ـی ! مغرور یعنی چی ؟
- یعنی خود خواه .
- نخیر شم . معنی مغرور ، خودخواه نمیشه . بی سواد .
- { با خنده } فسقلی حالا من بی سواد شدم و تو با سواد ؟!
- { کاملا جدی } آره ، تو بی سوادی !
- { با خنده } خودتی .
- { با عصبانیت } خودتی . من درس هفت رو از حفظ بلدم بخونم . اگه راس میگی با سوادی تو هم از حفظ بخون !
....
پ .ن : حرف حساب جواب نداره ! حتما بی سوادم که درس هفت رو از حفظ بلد نیستم بخونم !
حقا که مرد نشکستن نیستم ،
حالا می خواهد نشکستن خودم باشد ،
یا عهد هایم !
این روزها خواب ، خوب حافظه ام را پاک می کند
خوب آرامش می دهد
اما نمی شود ،
داغ گناه دیشب ، هنوز زیر پلک هایم سرگردان است ،
و نمی گذارد بخوابم .
زودتر ها یادم هست ، هر وقت پلک هایم داغ می شد
دو سه قطره اشک خنک اشان می کرد
حیف ؛
دیگر اشکی هم نیست .
اشک هایم رفته اند همان جایی که هفده سالگی ام قهر کرد و رفت !
تا الان به جای اینکه فکرم گیج برود ،
سرم گیج می رفت !
تا فهمیدگی ام ، اینقدر کج و کوله نباشد !
و این طور شکل بند باز های ناشی ، روی خط ، لق لق نزنم .
یا این طرف خط
یا آن طرف !
« هیچ کس »
پ . ن : اصلا دلم نمی خواست اینطور پریشون بنویسم . ولی کاریش نمیشه کرد ، نوشته ها جز پریشونی ذهن تابع چیز دیگه ای نیستن ! باور کنید ، این نوشته قرار بود یه نوشته واحد و یکپارچه باشه . نه اینطور پریشون و سه پاره ی جدا و بی ربط به هم .
دو طرف ماه ، صف آرایی کرده اند ،
خدا کند ترسشان از حلقه نورانی دور ماه
به این زودی نریزد !
« هیچ کس »
پ.ن : باید فکرش رو می کردم.
همه می پرسن : ترس ؟ اونم از حلقه نورانی دور ماه ؟!
آره خب ، ترس . اونم از حلقه نورانی دوره ماه . ترس ابر از اینکه سیاهیش میتونه به اون درخشندگی بچربه یا نه ؟!
منم خیلی وقتا شده که از این حلقه نورانی ترسیدم ... نه تنها از این حلقه بلکه از آفتاب و هر چیز نورانی دیگه ....
زمین باران را صدا می زند
گردش ماهی آب را می شیارد.
باد می گذرد . چلچله می چرخد . و نگاه من گم می شود.
ماهی زنجیری آب است . و من زنجیری رنج .
نگاهت خاک شدنی ، لبخندت پلاسیدنی است.
سایه را بر تو افکنده ام ، تا بت من شوی .
نزدیک تو می آیم ، بوی بیابان می شنوم : به تو می رسم
تنها می شوم .
کنار تو تنها تر شده ام
از تو تا اوج تو ، زندگی من گسترده است .
از من تا من ، تو گسترده ای.
با تو برخوردم به راز پرستش پیوستم.
از تو براه افتادم ، به جلوه رنج رسیدم .
و با این همه ای شفاف !
و با این همه ای شگرف !
مرا راهی از تو بدر نیست.
زمین باران را صدا می زند ، من ترا .
پیکرت را زنجیری دستانم می سازم ، تا زمان را زندانی کنم
باد می دود و خاکستر تلاشم را می برد.
چلچله می چرخد . گردش ماهی آب را می شیارد . فواره
می جهد : لحظه ی من پر می شود .
« سهراب سپهری»
با این راه دراز
یاد زخم پاهای تو می افتم
این بار که آمدی
گفتگوی ما و زبانی تازه، که مال خودمان است
تمام خستگی سفر سرد، با من
گریه و گلایه ی گل آفتاب گردان باغ، با من
ترانه و ترنم بیات ترک، با من
نوازش قمری های گلدان سفال، بامن
حتی،
بوسه زخم های خاطره ی باران هم، بامن
تنها از میان این همه خواب خراب
حدسی ساده با تو :
در کدام رویای من
اینگونه سر زده از راه رسیدی؟
«سیروس جمالی»
بگذار هنوز «حتی منت آفتاب را نکشیم ، برای بر آمدن» *
آخر نمی دانم ،
خودت را پشت این همه سکوت گم کرده ای که چه ؟!
نگو که نگران عصیان این همه توهم نیستی .
نگو تا چیده شدن می خواهی نسیم را از پشت شیشه های گلخانه ات لمس کنی !
بگذر از این حریم امن.
به نسیم تن بده .... و نترس .
« هیچ کس »
پ.ن : کاش این نمیدونم چی ئی که تو گلومه ، نبود و این خط رو اونقدر ادامه می دادم که ....
* از احمد شاملو . که درستش اینه :
حتی بگذار آفتاب بر نیاید
بخاطر فردای ما
اگر با ماش منتی هست
