گیریم که من بنده ی ناخلفی باشم و فراموشت کنم. تو اما فراموش نکن که اینجا بین آدمهات کسی رو ندارم که چشم امید بش بدوزم. پس تنهام نذار... دستام به امید تو، راهی آسمون شدن؛ نذار خالی برگردن...

پ.ن
آره!! من بازم گرفتارم و پناهی جز تو ندارم...

اضافه شده در ۴/۶/۱۳۸۷

یه بنده خدایی خواسته پا بکنه تو کفش ما و کمی بمون بخنده!! به اسم من و آدرس اینجا توی وبلاگ دیگران نظر میده!! خب خسته نباشی رفیق.. کلی خندیدیم!! ... اگه از بابت شیرین کاری این رفیق ناشناس توهینی به کسی شده من عذر میخوام...

حرفم را بشنو، حرف من حرف ساده ايست. من هنوز عاشقم؛ حتي حالا که دورتر و تاريک تر از هميشه ام!! مي بيني؟! ديگر تمام نمي شوم، مثل تو که هيچ وقت تمامي نداري، مثل دلتنگي ها که هيچ وقت تمامي ندارند، فقط... فقط گاهي شکل سايه روشنِ غبار آلودِ اين سالهاي خشک مي شوم و رنگ مي بازم... نمي دانم!
دلم گرفته... تابستان امسال عجيب بوي پائيز مي دهد! اما راستش پائيزِ بي کيف و کتاب نو، پائيزِ بي درخت هاي سرخ، پائيز بي نَفَس، که پائيز نيست!!
دلم هواي آوارگي کرده، قبيله روز به روز غريبه تر مي شود و من دلم سفر مي خواهد، دلم جاده مي خواهد، جاده اي که مقصدش بالاخانه ي اجاره ايِ سه در چهارِ پيرزني است تنها... دلم سکوت مي خواهد، دلم تنهايي مي خواهد، دلم بهانه مي گيرد... بهانه ي بوي اسپند، بهانه ي سالهاي دور، سالهاي بي خبري... بهانه ي دايره هاي بي خيالي، دايره ي چرخ وفلک، دايره ي سماع و سرنا و دهل... دلم... دلم خوب است، تنها بهانه مي گيرد...