من سالهاست که به معجزه ی همخوابگی دستها ایمان آورده ام؛

                                                   تنها، دستم به دستت نمی رسد.

نمی بینی نگاههایمان شورند؟

- مثل آب دریا که تشنه تر مان می کند-

و صداهایمان دغل شده اند؟!

                              من از آغاز در آینه خوانده بودم،

                              نباید جز به دست ها امید داشت،

                              و جز از حنجره ی این قلم نفس بریده، راستی خواست.

                              افسوس!!

                              نه چشم های تو خط مرا می خوانند،

                              و نه دست های من به دست تو می رسند!