قرنی از باران

پریشان که باشی
ماهیِ قرمزِ کوچکی می شوی تَهِ هفت دریا؛
و آرامش،
ستاره ای که در هفت آسمان هم پیدایش نمی شود!!

پ.ن:
شده ام مثل همان موقع ها که می گفتم: انگار کسی قلبم را با همه ی زورش روی آسفالتِ خیابان می کِشَد و من لاشه لاشه شدنش را می بینم ..

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/07/22ساعت 0:2 توسط رضا |

والعصر ، ان الانسان لفی خسر ...

بیا آب شو ، مثل واژه در سطر خاموشی ام..

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

دوستان

اصلاح قالب
خـــــــــــودم